Το καμπανάκι της ρεσεψιόν χτυπάει στα πλήκτρα Lambrossss@gmail.com

Πανδοχεία και χάνια ανέκαθεν ασκούσαν πάνω μου ιδιαίτερη έλξη. Φυσικά τα γνώρισα μέσω λογοτεχνίας ή ως παλαιά, ερειπωμένα κτίσματα που μου «μιλούσαν». Πέρα από την ιδιάζουσα τοπογραφία τους με προσέλκυε το ότι αποτελούσαν τόπους συνεύρεσης ανθρώπων και ταξιδιωτών των οποίων οι δρόμοι μπορεί και να μην διασταυρώνονταν ποτέ.

Φαντάζομαι το δικό μου πανδοχείο σαν ένα χάνι φιλοξενίας των συγγραφέων που (με) ταξίδεψαν σε αμέτρητους μυθοπλαστικούς τόπους. Εφόσον δεν έχω πάψει να συνομιλώ μαζί τους, τώρα είναι σειρά μου να τους φιλοξενήσω, να επιλέξουν κάμαρα και θέα. Άλλωστε αγαπημένοι συγγραφείς πάντα με συμβουλεύουν… όχι μόνο με τις ίδιες τους τις λέξεις τους αλλά και ως περσόνες που συνοδοιπορούν στα διλήμματά μου. Συχνά μονολογώ π.χ «τι θα έκανε σε αυτή την περίσταση ο Μπόρχες, ο Σίνγκερ, ο Κούντερα, ο Βιντάλ, ο Πεντζίκης, ο Μπακόλας, ο Θεοδωρίδης ή, έστω, οι χαρακτήρες τους»;

            Η αναγνωστική μου μανία ανέκαθεν μοιραζόταν ανάμεσα σε λογοτεχνία και επιστήμη, λόγω προτέρας τρικυμιώδους επιστημονικής πορείας (ως νομικού, ιστορικού, αρχαιολόγου και πανεπιστημιακού ερευνητή). Ευτυχώς ζω ακόμα σε μια χώρα που σε προσγειώνει από κάθε ερευνητικό όραμα και σε καθιστά ανεπιθύμητο λόγω υπερβολικών προσόντων μα μηδαμινών γνωριμιών. Την ευγνωμονώ! Τώρα μπορώ, επιτέλους, να βρεθώ μόνος, μαζί με εκείνους που δεν με απογοήτευσαν ποτέ: πεζογράφους και ποιητές. Δίπλα τους, δοκιμιογράφοι και κριτικοί λογοτεχνίας που εμπιστεύομαι. Αυτή είναι η πατρίδα μου, εδώ ζω τις πιο αξιοβίωτες στιγμές της πνευματικής μου ζωής. Ως εκπαιδευτικός πια, άλλωστε, η πρώτη μου έγνοια ως προς τους μαθητές μου, είναι η αγάπη κι η εξάσκηση της ανάγνωσης και της γραφής τους.

            Το Πανδοχείο δημιουργήθηκε για να καλύψει πολλές και διαφορετικές επιθυμίες: Να δημιουργήσω ένα αρχείο προσωπικών κειμένων (και από το ηλεκτρονικό περιοδικό www.mic.gr), να βασανιστώ ακόμα περισσότερο στην έκφραση και στη γραφή, να γευτώ την αισθητική κατάρτιση μιας σελίδας (με φωτογραφίες, σχέδια και εικόνες που σχετίζονται με το κείμενο), να εκφράσω τις ηδονές που ένοιωσα διαβάζοντας κάτι. Φυσικά η επικοινωνία με έτερους ομοιοπαθείς είναι πάντα επιθυμητή.

Το επίπεδο ενός μεγάλου ποσοστού της εγχώριας κριτικής και των βιβλιοφιλικών μπλογκς χαρακτηρίζεται, κατά τη γνώμη μου, από ιδιαίτερη ποιότητα. Τα δεύτερα δεν υποκαθιστούν την πρώτη, αλλά προσθέτουν νέα ύλη και διαφορετικές οπτικές γωνίες (πόσο μάλλον τη στιγμή που πολλές εφημερίδες μειώνουν τον σχετικό χώρο), διατηρώντας και στοιχεία «ερασιτεχνικού» αυθορμητισμού.

Ονειρεύομαι μια ζωή με περισσότερο ελεύθερο χρόνο, να μπορώ διαβάζω περισσότερους συγγραφείς, να έρχομαι σε επαφή με άγνωστά μου έργα. Δεν μπορώ να διανοηθώ μια ζωή χωρίς αναγνώσεις. Ο Μαρσέλ Ράιχ Ραντίνσκι στη βιογραφία του διηγείται πως, μόλις έμαθε την απέλασή του το 1939 από το τρίτο ράιχ, το πρώτο που τον απασχόλησε ήταν ποια βιβλία θα πάρει μαζί του στο τρένο. Και σε μια διαφορετικά τραγική στιγμή, ένας ήρωας του Βικτόρ Σερζ (Υπόθεση Τουλάγεφ), καταδικασμένος στο κελί του, σκέφτεται πως δεν θα ξαναδιαβάσει άλλο βιβλίο. Πόσο ταυτίστηκα….

 

Μια άλλη παρουσίαση του Πανδοχείου διαβάστε εδώ και περισσότερες σκέψεις περί “βιβλιοφιλικών” ιστολογίων εδώ.